Terminem Ludy Morza określa się   wojownicze grupy ludności, które doprowadziły do  destabilizacji obszar starożytnego Bliskiego Wschodu i zagroziły państwu faraonów na przełomie XIII i XII wieku p.n.e. Dokonały one inwazji na ludy kultury mykeńskiej, skutecznie ją niszcząc. Doprowadziły także do upadku państwo hetyckie, a następnie  weszły w bezpośredni kontakt z Egiptem.

Z zachowanych inskrypcji hieroglificznych znamy nazwy kilku ich  plemion: Szardana, Szirdanu, Danuna,  Lukki, Teresz. Egipcjanom – za panowania Ramzesa III w pierszych dziesięcioleciach XII w.p.n.e. – udało się ostatecznie odeprzeć ich ataki.

O pochodzeniu tych ludów, z których wywodzą się między innymi Filistyni, wprost piszą lingwiści Giancarlo Tomezzoli (Universytet w Utrechcie, Holandia) i Reinhardt S. Stein (Obserwatorium Etno-Archeologiczne w Monachium, Niemcy) w opracowaniu „The Philistine Inscription 4.5 from Ashkelon (Israel)”: „Filistyni ze starożytnego Aszkelonu lub ogólnie Filistyni byli plemionami prasłowiańskimi lub ludem, który mówił […] językiem prasłowiańskim […]”.

Autorzy opracowania jednoznacznie stwierdzają, że lud ten w drodze z  Europy Środkowej najpierw osiedlił się na obrzeżu Morza Egejskiego, a następnie, około 1200 r.p.n.e. ostatecznie objął w panowanie południową część obcnego Izraela. W  tych sensacyjnych stwierdzeniach – mimo pozornie szokujących wypowiedzi – nie ma żadnej gołosłowności.

Obaj uczeni, wykonując zadania na rzecz programu badawczego, dokonali analizy pozostałych po starożytnych Filistynach napisów na naczyniach, zrobionych z lokalnie występującej  gliny. Odczytany przez nich napis na fragmencie zachowanego naczynia brzmi dosłownie: „LIUDI PADI PA WEDIMI” (ludzie przychodzą, widzimy).

Inskrypcja owa była zapisana znakami odpowiadającymi alfabetowi cypro-minojskiemu, który z kolei wywodzi się od alfabetów stworzonych w obrębie południowo-bałkańskich kultur: Vinča, Gradesznica, Karanovo, Tartaria,  Turdosz, Valchi Dol i Magura.

Tomezzoli i Stein w ogóle nie są tym odkryciem zdziwieni, ponieważ jak piszą: „Natura Filistynów jako ludów prasłowiańskich nie jest zaskakująca ze względu na obecność w tym regionie innych plemion lub ludów protosłowiańskich […]”.

Autorzy opracowania jednocześnie ubolewają, że zachowało się tak mało starożytnych inskrypcji, które by potwierdziły obecność plemion prasłowiańskich na obszarze Europy i  Bliskiego Wschodu. Zauważają, iż przyczyną tego stanu rzeczy jest to, że słowiańskie zapisy były z reguły umieszczane na nietrwałych z natury materiałach, takich jak liście, deszczułki, czy zwierzęce skórki .

Słowo Filistyn – po hebrajsku „plisztim” – oznacza obcy, wędrowiec. O Filistynach wiemy, że mieli zdecydowaną przewagę nad swoimi sąsiadami dzięki monopolowi w zakresie kucia żelaza, wiedzy odnośnie budowy zwrotnych statków i żeglugi.

Ucisk Izraelitów przez Filistynów miał według Biblii zacząć się po śmierci sędziego Jaira. Po długoletniej niewoli walkę wyzwoleńczą z Filistynami podjął Samson, jednak dostał się do niewoli. W czasach arcykapłana Helego Fiistyni pokonali Izraelitów  w północnej części równiny przybrzeżnej Izraela pod  Afek (ok. 1050 r.p.n.e.), zabijając kapłanów Chofniego i Pinchasa oraz zdobywając Arkę Przymierza. Niedługo później została ona jednak Izraelitom zwrócona.   

Przewaga technologiczna i kulturowa umożliwiała Filistynom eksploatowanie miejscowych ludów semickich. Sytuacja ta została przedstawiona w Biblii, w której wprost jest mowa o tym, że Filistyni wraz z Fenicjanami handlowali żydowskimi niewolnikami i następnie sprzedawali pośrednikom rozprowadzającym ten żywy towar.  

Naturalne jest, że dochodziło również do mieszania się europoidalnych Ludów Morza z miejscowymi semitami. Na tym tle dobitnie brzmi biadanie  jednego z izraelskich proroków, który  stwierdzał, iż Izraelczycy zbyt chętnie wchodzili w związki z obcymi:  „Pochodzenie oraz twój ród jest z ziemi Kanaanejczyka; twoim ojcem jest Emorejczyk, a matką Chittejka” (Księga Ezechiela).

Potwierdzeniem tego zjawiska jest postać Dawida, pochodzącego z Bet Lechem (Betlejem),  późniejszego króla żydowskiego. W Księdze Samuela pisze się, że  „był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd”. Odmienną od typowego semity prezencją robił duże wrażenie, do tego stopnia, że król „Saul   pokochał go bardzo. Dawid stał się jego giermkiem”. Charakterystyczne, że przez pewien czas przebywał on na dworze filistyńskiego króla Akisza z Gat, a później w przekazanym mu przez Filistyńczyków mieście Siklag. W toku walki o władzę z Saulem,  bez zbytnich oporów  wchodził w sojusze z Filistynami.

Ze starożytnych biblijnych opisów wiemy także, że Filistyni byli rządzeni przez kolegium  naczelników. W późniejszym czasie był już jeden władca, ale nadal  ogół społeczeństwa decydował  w najważniejszych kwestiach. Były one omawiane podczas zgromadzeń ludowych.  Taki ustrój z niepodważalną rolą wiecu  charakteryzował wczesną  Słowiańszyznę i długo jeszcze potem zachował się wśród wielu  społeczności słowiańskich.

Filistyni czcili  naczelnego boga Dagona oraz boginię Isztar. Dagon wywodzi się z wierzeń ludu, który w początkach trzeciego tysiąclecia p.n.e. utworzył nad Eufratem w północnej Mezopotami państwo – miasto Mari. Jego pierwotna podobizna przedstawiana została na ilustracji jak wyżej.

Według przekazu Sumerów, którzy włączyli go do swojego panteonu, pierwotną dziedziną Dagona była rola sędziego umarłych w świecie podziemnym.  W systemie deifikacyjnym Filistynów występuje on jako bóstwo wód. W mitologii ugaryckiej Dagona  uważano za ojca Baala (dosłownie: Pana) – boga burzy i życiodajnego deszczu, władcy świata.

Na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. miasto Mari zostało zdominowane przez semickich Amorytów, których potomkami są Kananejczycy. Przejęli oni kulturę Mari wraz z wiarą w Dagona i przenieśli ją do swoich nowych siedzib na obszar dzisiejszego Izraela. Również Filistyńczycy, związani wspólnym, europoidalnym pochodzeniem  z twórcami Mari, wierzenia w Dagona kultywowali i łączyli z boginią Isztar. Jej pierwotna konotacja wiąże się z płodnością i cyklicznością lunarną. W słowiańskim panteonie odpowiada bogini Kostromie – personifikacji wiosny oraz płodności – widzianej jako  zmartwychwstające bóstwo,  regulujące cykl wegetacyjny.

by Histslov

Sea peoples, Philistines

The term People of the Sea refers to the militant groups of the population that led to the destabilization of the ancient Middle East and threatened the state of the pharaohs at the turn of the thirteenth and twelfth century BC. They invaded the people of Mycenaean culture, effectively destroying it. They also led to the fall of the Hittite, and then came into direct contact with Egypt. From the preserved hieroglyphic inscriptions we know the names of several of their tribes: Shardana, Shirdanu, Danuna, Lucki, and Teresz. Egyptians – during the reign of Ramses III in the first decades of the 12th century BC – they finally managed to fight off their attacks. The origins of these peoples, from which the Philistines come, are directly written by the linguists Giancarlo Tomezzoli (University of Utrecht, the Netherlands) and Reinhardt S. Stein (Ethno-Archeological Observatory in Munich, Germany) in the study „The Philistine Inscription 4.5 from Ashkelon” Israel) „:” The Philistines of ancient Ashkelon or the Philistines in general were Proto-Slavic tribes or a people who spoke […] with the Slavic language […] „. The authors of the study clearly state that the people first settled on the outskirts of the Aegean Sea on their way from Central Europe, and then, around 1200 BC. he eventually took over the southern part of foreign Israel. In these sensational statements – despite seemingly shocking statements – there is no depiction. Both scholars, carrying out tasks for the research program, analyzed the ancient inscriptions on dishes made of locally occurring clay left over from the ancient Philistines. The inscription read by them on the fragment of the preserved vessel reads literally: „LIUDI PADI PA WEDIMI” (people come, see). The inscription was written with the characters corresponding to the Cypriot-Mino alphabet, which in turn derives from alphabets created within the South-Balkan cultures: Vinča, Gradesznica, Karanovo, Tartaria, Turdosz, Valchi Dol and Magura.

Tomezzoli and Stein are not surprised at all because, as they write: „The nature of the Philistines as Slavonian peoples is not surprising due to the presence of other Protossian tribes or peoples in the region […]”.

The authors of the study regret at the same time that so few ancient inscriptions have been preserved that would confirm the presence of Slavic tribes in Europe and the Middle East. They note that the reason for this state of affairs is that Slavonic records were usually placed on non-persistent materials, such as leaves, pods, or animal skins.

The word Philistine – in Hebrew „flesh” – means stranger, wanderer. We know about the Philistines that they had a decisive advantage over their neighbors thanks to the monopoly in the field of iron forging, knowledge of the construction of turning ships and shipping. The Israelites’ oppression by the Philistines was to begin according to the Bible after the death of Judge Jair. After many years of captivity, Samson took up the struggle with the Philistines, but he was taken prisoner. During the time of the high priest Eli Fiisty, they defeated the Israelites in the northern part of Israel’s coastal plain near Afek (around 1050 BC), killing the priests of Chofni and Pinchas and winning the Ark of the Covenant. Soon afterwards, however, she was returned to the Israelites. The technological and cultural advantage enabled the Philistines to exploit the local Semitic peoples. This situation is presented in the Bible, in which it is explicitly mentioned that the Philistines together with the Phoenicians traded Jewish slaves and then sold to intermediaries distributing this living commodity. It is natural that the europoid Sea Peoples were also mixed with the local Semites. Against this background, the sounding of one of the Israeli prophets emphatically states that the Israelis were too willing to enter into ties with strangers: „Descent and your kin is from the land of Canaanite; your father is the Emoryan and the mother of Chittejek „(Book of Ezekiel). The confirmation of this phenomenon is the figure of David, who came from Bet Lechem (Bethlehem), later king of the Jews. In the book of Samuel, it is written that „he was red, had beautiful eyes and an attractive appearance.” Unlike the typical semity, he made a great impression, to the extent that the king „Saul loved him very much. David became his squire. ” It is characteristic that for some time he stayed at the court of the Philistine king Akisz of Gath, and later in the town of Siklag transferred to him by the Philistines. In the course of the struggle for power with Saul, he entered into alliances with the Philistines without too much resistance.

From ancient biblical descriptions we also know that the Philistines were governed by a college of chiefs. Later, there was one ruler, but still the general public decided on the most important issues. They were discussed during folk gatherings. Such a system with the indisputable role of the rally characterized early Slavic literature and for a long time remained among many Slavic communities.